نخستین فضاپیمایی که به محدوده محل برخورد رسید، مدارگرد ماه دانوری کره جنوبی بود که در ۶ اوت نخستین تصاویر از دهانه کوچک و تیرهشده را ثبت کرد. مدارگرد شناسایی ماه ناسا نیز ۶ روز پس از همان نقطه تصویربرداری کرد.
ناسا در بیانیه خود گفت: «مدارگرد شناسایی ماه هر دو ساعت یکبار از قطب به قطب ماه گردش میکند، در حالی که ماه بهآرامی زیر آن میچرخد. برای تصویربرداری از نقطهای مشخص، فضاپیما باید منتظر بماند تا آن مکان در میدان دیدش قرار بگیرد.»
مدارگرد شناسایی ماه با استفاده از دوربین زاویه باریک خود توانست از دهانه، از چند زاویه متفاوت تصویربرداری کند. این تصاویر به دانشمندان امکان دادند قطر دهانه را حدود ۱۸ متر و عمق آن را تقریباً سه متر برآورد کنند.
تصاویر نیز رگههای روشن و تیرهای را نشان میدهند که از دهانه به اطراف کشیده شدهاند. به گفته ناسا، این رگهها از خطوطی از غبار و سنگ تشکیل شدهاند که هنگام برخورد از سطح ماه به اطراف پرتاب شدهاند. رگههای تیرهتر از مواد فرسوده نزدیک سطح ماه ایجاد شدهاند، در حالی که رگههای روشنتر در نزدیکی لبه دهانه از سنگهای قدیمیتری تشکیل شدهاند که از اعماق زیر سطح ماه به بیرون رانده شدهاند.
