پژوهشگران کانادایی میگویند حس محبت به دیگران، بهتنهایی ناتوان است رضایتمندی از زندگی را افزایش دهد و حتی در شرایطی میتواند با افزایش استرس و اضطراب، به سلامت روان آسیب بزند.
چرا مهربانی بیش از حد با دیگران همیشه به سلامت روان کمک نمیکند؟
تحقیق جدید پژوهشگران دانشگاه مکگیل کانادا نشان میدهد افرادی که نسبت به دیگران، حیوانات و خود مهر و محبت دارند، رضایت بیشتری از زندگی در مقایسه با افرادی دارند که تنها نسبت به خود یا تنها نسبت به دیگران محبت نشان میدهند.
نتایج پژوهش اخیر میتواند پیشفرض پیشین مبنی بر اینکه مهر و محبت نسبت به دیگران میتواند برای سلامت روان سودمند باشد را به چالش بکشد. پژوهش جدید نشان میدهد محبت به دیگران تنها در صورتی میتواند سودمند باشد که فرد نسبت به خود نیز چنین حسی داشته باشد.
به گفته سرپرست این پژوهش، بسیاری از افراد مانند معلمان، کادر درمان و والدین ممکن است نسبت به دیگران بسیار مهربان باشند و توجه زیادی به نیازهای اطرافیان خود نشان دهند؛ اما نسبت به خود سختگیری کنند یا نسبت به نیازهای شخصی سهلانگاری داشته باشند.
پژوهش اخیر نشان میدهد که چنین عدم تعادلی نهتنها به سود فرد ناست، بلکه میتواند موجب وخامت وضعیت سلامت روان او شود. نیز نشانههای نامطلوبی مانند استرس و اضطراب بیشتر ممکن است در چنین افرادی ایجاد شود؛ اما افرادی که نسبت به خود بخشندهتر و مهربانتر هستند، معمولاً کمتر درگیر چنین مشکلاتی خواهند شد.
دادههای کمی پژوهش اخیر نشان دادهاند که محبت کمتر نسبت به خویشتن با سطح پایینتر رضایت از زندگی همراه بوده و میتواند به انزوای اجتماعی نیز دامن بزند. در سوی دیگر، افرادی که هم نسبت به خود و هم نسبت به دیگران مهر بیشتری دارند، عملکرد انطباق شناختی بهتری در شرایط مختلف از خود نشان میدهند و سطح سلامت روان آنها در اغلب اوقات در وضعیت مطلوبی قرار دارد. نیز افراد این گروه در مقابل تغییرات خلقی مقاومت بیشتری نشان میدهند و از نظر اجتماعی نیز ارتباطات بهتری را حفظ میکنند.
پژوهشگران برای دستیابی به این نتایج، ۱۲۰۰ داوطلب را مورد مطالعه قرار دادند و آنها را براساس میزان محبتشان در چندین گروه متفاوت دستهبندی کردند. در پرسشنامهها، سؤالاتی برای سنجش میزان محبت به خود، دیگران و حیوانات در نظر گرفته شده بود که میتوانست سطوح متفاوت این ویژگی را در میان افراد مختلف مشخص کند. نتایج نشان میدهد که محبت به خود میتواند با توانایی کنار آمدن با عواطف ناخوشایند همراه باشد و احساساتی مانند خودانتقادی و خودتخریبی را کاهش و ایمنی روانی فرد را افزایش دهد.
