فرایندهای مکمل ابتدا خرج میتراشند و فوایدشان دیرتر مشخص میشود، بههمین دلیل با «منحنی J بهرهوری» شناخته میشوند. همین تأخیر باعث میشود تحلیلگران در مورد رونق هوش مصنوعی اختلافنظر داشته باشند.
سازمانها برای تطبیق با ابزارهای هوش مصنوعی، باید هزینههای جداگانهای بپردازند
شاید شرکتها واقعاً به حجم عظیمی از توان محاسباتی نیاز پیدا کنند؛ اما چند سال پس از زمانی که دیتاسنترها و بازارهای مالی انتظار دارند و در این فاصله، میلیاردها دلار سرمایه بلاتکلیف میماند. حتی احتمال دارد بخشی از هزینهها به دنیای خارج فناوری تحمیل شود؛ زیرا توسعهی دیتاسنترها به نیروگاه، خطوط توزیع و شبکههای جدید انرژی نیاز دارد.
کمیسیون Little Hoover کالیفرنیا هشدار میدهد که اگر قراردادها درست تنظیم نشوند، هزینهی توسعهی شبکههای برقی که برای هوش مصنوعی پیشرفته و بلااستفاده ماندهاند، به قبض برق مردم عادی منتقل خواهد شد. در این صورت افرادی که حتی یکبار هم اشتراک چتباتی را نخریدهاند، باید سهمی از صورتحساب هوش مصنوعی را بپردازند.
سرانجام ضیافت؛ صورتحساب هوش مصنوعی روی میز چه کسی میماند؟
در آغاز مسیر صنعت هوش مصنوعی، سرمایهگذاران خطرپذیر، هزینهی جذب یوزران را از جیب خریدند. در مرحلهی بعد شرکتهای سازندهی مدل و سکوی نرمافزاریها برای مدتی طولانی، یارانهی سنگین پردازشها را به دوش کشیدند تا عادت استفاده از هوش مصنوعی را در ما نهادینه کنند.
امروز مشتریان سازمانی باید تصمیم بگیرند که چه بودجهای به هر ایجنت یا هر میلیون توکن اختصاص میدهند. اگر کسبوکارها به مدلهای ارزانتر مهاجرت کنند، شرکتهای بزرگ حاشیهی سودشان را از دست میدهند و از این نقطه به بعد مسیر صورتحساب هوشمصنوعی تغییر میکند.
