توکیو و مناطق اطراف همچنان مشغول توسعهی تونلهای ثبت و انتقال آب، تقویت سیلبندها، افزایش ظرفیت شبکهی زهکشی و ساخت تأسیسات تازه هستند. حتی پروژههایی در دست اجرا قرار گرفتهاند که کانالهای زیرزمینی موجود مانند کانالهای Shirako و Kanda را به یکد برنامهیگر متصل میکنند تا آب در زمان بارندگی شدید بین بخشهای مختلف شبکه جابهجا شود.
G-Cans باهدف کاهش نوتیفیکیشندهای سیل ساخته شد نه پاک کردن کامل خطرهای احتمالی و از این منظر یکی از شگفتانگیزترین سازههای جهان محسوب میشود.
در مقابل تلاشهای اخیر شهرسازی ژاپن یادآوری میکنند که شهرها میتوانند برای نجات خودشان، مسیر تازهای برای باران بسازند؛ مهندسان میتوانند شفت را عمیقتر، تونل را طولانیتر و پمپ را قدرتمندتر کنند؛ اما اگر خود باران مدام تغییر کند و بیمهارتر شود، هیچ تونلی برای همیشه «بهاندازهی کافی بزرگ» باقی نمیماند.
شهری که باید برای آب جا باز کند
بیایید دوباره به همان تصویر آغازین برگردیم. سرانجام باران تمام میشود، سطح رودخانههای طغیانکرده آرامآرام پایین میآید و غرش پمپهای غولپیکر در اعماق ۵۰متری زمین خاموش میشود. فضای عظیم و رازآلودی که تا چند ساعت پیش میزبان میلیونها لیتر آب خروشان بود، دوباره خالی و ساکت رها میماند تا شاید چند هفته بعد، گردشگران با آرامش میان ستونهایش قدم بزنند.
در نهایت فراموش نکنیم که هدف تأسیساتی مثل G-Cans هرگز شکستدادن آب نیست. توکیو پس از دههها جنگیدن با سیلابهای ویرانگر، سرانجام فهمید که ناتوان است تمام آبهای خشمگین را پشت دیوارها سد کند؛ پس در اعماق زمین برایش یک مسیر فرار ساخت.
معبد زیرزمینی متولد شد تا کاری را انجام دهد که بیشتر شهرهای مدرن فراموشش کردهاند؛ زیرا وقتی حجم آب زیاد میشود، بهجای مقاومت در برابر سیل باید راهی برای هدایت آن پیشبینی کرد.
