مطالعهای روی سالمندان ژاپنی نشان میدهد مردم تا حدی توانایی خوبی در پیشبینی طول عمر خود دارند. نیز نکته جالب این پژوهش این است کسانی که انتظار داشتند سالهای بیشتری زنده بمانند، واقعاً بیشتر عمر کردند. حدود ۵۹ درصد از افرادی که اطلاعات لازم برای مقایسه پیشبینی و طول عمر واقعی آنها وجود داشت، از سن مورد انتظار خود بیشتر عمر کردند.
پژوهشگران دانشگاه تسوکوبا دادههای افراد ۶۰ ساله و بالاتر در ژاپن را بررسی کردن کردند. در سال ۱۹۹۶، از ۲۴۴۷ شرکتکننده پرسیده شد انتظار دارند تا چه سنی زندگی کنند. ۳۹۳ نفر اعلام کردند که نمیدانند و ۲۰۵۴ نفر باقیمانده، سنی بین ۶۳ تا ۱۲۰ سال را بهعنوان طول عمر مورد انتظار خود اعلام کردند.
به ریپورت ساینسآلرت، پژوهشگران طی ۲۸ سال بعد، سرنوشت شرکتکنندگان را بررسی کردن کردند. از میان افرادی که سن مورد انتظار خود را اعلام کرده بودند، ۱۵۱۴ نفر در مدت انجام پژوهش فوت کردند. حدود ۹۸ درصد تاریخهای مرگ نیز با سوابق رسمی ساکنان یا ریپورت خانوادهها قابل تعیین بود و پژوهشگران توانستند سن مورد انتظار افراد را با طول عمر واقعی آنها مقایسه کنند.
نتایج نشان داد افرادی که انتظار داشتند سالهای بیشتری در پیش داشته باشند، عموماً مدت بیشتری زنده ماندند. این ارتباط حتی پس از مد نظر داشتن سن، جنسیت، ویژگیهای اقتصادی و اجتماعی و عوامل مرتبط با سلامت نیز باقی ماند.
بااینحال، این مطالعه نشان نمیدهد که خوشبینی درباره طول عمر باعث افزایش طول عمر میشود. پژوهش از نوع دیدنای بوده و ناتوان است رابطه علت و معلولی میان انتظار برای زندگی طولانیتر و افزایش طول عمر را ثابت کند.
ممکن است افراد طبق اطلاعاتی درباره وضعیت سلامت، عادات یا سابقه خانوادگی خود، طول عمرشان را تخمین زده باشند؛ همان عواملی که میتوانند با طول عمر واقعی آنها نیز ارتباط داشته باشند. پژوهشگران مجموعهای از عوامل مرتبط با سلامت را در تحلیل خود لحاظ کردند، اما احتمال دارد ویژگیهای دیگری که اندازهگیری نشدهاند بر هر دو متغیر اثر گذاشته باشند.
پژوهش جدید درباره پیشبینی زمان مرگ
یکی از نکات مورد توجه پژوهشگران، عدد ۸۰ بود. بسیاری از شرکتکنندگان ۸۰ سالگی را بهعنوان سن مورد انتظار خود انتخاب کرده بودند. این عدد تقریباً با امید به زندگی در بدو تولد برای مجموع زنان و مردان در ژاپن در سال ۱۹۹۶ مطابقت داشت.
به گفته پژوهشگران، این موضوع میتواند نشان دهد که افراد پیشبینی خود را به یک میانگین جمعیتی شناختهشده مرتبط کردهاند. بااینحال، امید به زندگی در بدو تولد با امید به زندگی باقیمانده برای فردی که به سنین بالاتر رسیده است، تفاوت دارد؛ زیرا فردی که مثلاً تا ۷۰ سالگی زنده مانده، از برخی خطرات دوران کودکی و جوانی که در محاسبه امید به زندگی هنگام تولد لحاظ میشوند، عبور کرده است.
بنابراین، تخمین امید به زندگی براساس سن و جنسیت فعلی فرد میتواند اطلاعات مرتبطتری ارائه کند. میانگین کلی جمعیت نیز ممکن است تفاوت طول عمر میان زنان و مردان یا افراد با سطوح تحصیلات مختلف را پنهان کند. بااینحال، این مطالعه ثابت نمیکند که تکیه بر عدد ۸۰ علت اشتباههای پیشبینی بوده است.
یافته مربوط به تحصیلات نیز نکته دیگری داشت. افرادی که سالهای تحصیل بیشتری داشتند، کمتر احتمال داشت سنهایی مانند ۷۵، ۸۰ یا ۸۵ سال را که بر ۵ بخشپذیرند انتخاب کنند. بااینحال، انتخاب سنهای کمتر گرد و رُند باعث نشد پیشبینی آنها دقیقتر باشد و این افراد نیز اغلب طول عمر خود را کمتر از میزان واقعی برآورد کردند.
این پژوهش هنوز همتاداوری نشده است و اکنون فقط پیشنویس مقاله آن در medRxiv منتشر شده است.
