مطالعه روی ۳۴۸ نمونه دیانای باستانی نشان داد که برخلاف تصور عمومی، ژنهای مرتبط با پوست روشنتر، موهای روشنتر و چشمهای روشنتر تنها حدود ۱۴ هزار سال پیش در میان اروپاییها پدیدار شده است. براساس یافتهها، تا حدود ۳ هزار سال پیش، بیشتر جمعیت اروپا پوست، مو و چشم تیره داشتهاند.
نخستین انسانهایی که حدود ۵۰ هزار سال پیش به اروپا رسیدند، حامل ژنهای مرتبط با رنگبندی پوست تیره بودند. پس از ظهور ویژگیهای روشنتر، این صفات برای مدت طولانی فقط بهصورت پراکنده در دادههای ژنتیکی دیده شده و در میان جمعیتها فراگیر نبود. حدود سال ۱۰۰۰ پیش از میلاد، ویژگیهای روشن بهتدریج در سراسر اروپا رایج و به بخشی غالب از ظاهر جمعیت تبدیل شد.
بااینحال، هنوز مشخص نیست که پوست، موها و چشمهای روشنتر چه مزیت تکاملی خاصی برای اروپاییهای اولیه فراهم کرده بودند. این پرسش همچنان یکی از موضوعات بیپاسخ در پژوهشهای تکامل انسان به شمار میرود.
در نهایت، یافتههای سال ۲۰۲۵ به ما یادآوری میکنند که داستان انسان، نه مسیری خطی و پیشبینیپذیر، بلکه حماسهای از تلاقیها و پیوندهای ناگسستنی است. ما امروز بیش از هر زمان دیگری درک میکنیم که مرزهای میان گونههای باستانی، بسیار محوتر از آن چیزی بود که در تاریخ آموختهایم؛ میراث اجداد ما امروز نه در دل خاک، بلکه در تار و پود دیانای انسان زنده است. هر کشف تازه، نوتیفیکیشنی از اعماق زمان است که تایید میکند انسان فراتر از طبقهبندی زیستشناختی، حاصل میلیونها سال ایستادگی، کنجکاوی و همزیستی در سیارهای است که ذرهذره ما را برای رسیدن به امروز صیقل داده است.
