شنلونگ اغلب با هواپیمای فضایی بدون سرنشین ارتش آمریکا یعنی X-37B مقایسه میشود. این فضاپیما که در اختیار نیروی فضایی ایالات متحده است، از نظر اندازه و شکل ظاهری شبیه ورژنای کوچک از شاتلهای فضایی قدیمی ناسا به نظر میرسد. تحلیلگران معتقدند نیروی فضایی آمریکا دو فروند X-37B در اختیار دارد. هر کد برنامهام حدود ۸٫۸ متر طول دارند و دارای محفظه باری کوچک در قسمت میانی بدنه هستند.
بهریپورت اسپیسداتکام، X-37B نخستین بار در سال ۲۰۱۰ به مدار رسید و اکنون در حال انجام هشتمین پرواز فضایی خود است؛ مأموریتی که اوت گذشته با موشک فالکون ۹ شرکت اسپیسایکس پرتاب شد. همانند برنامه شنلونگ، بسیاری از جزئیات مأموریتهای X-37B نیز محرمانه است و تنها توضیح رسمی این است که این فضاپیما سکویی برای آزمایش فناوریهای فضایی جدید محسوب میشود.
در سالهای ابتدایی فعالیت X-37B، برخی در چین نگران نظامی بودن آن و حتی احتمال استفاده بهعنوان «سلاح فضایی» بودند، اما کارشناسان میگویند این نگرانیها اغراقآمیز است. این فضاپیما تاکنون به هیچ ماهواره شناختهشدهای نزدیک نشده و معمولاً در مداری پایینتر از بیشتر ماهوارهها حرکت میکند. محفظه بار کوچک و توان محدود انرژی نیز آن را برای حمل سلاحهای فضایی مناسب نمیکند و شتاب برگشتش به جو بسیار کمتر از کلاهکهای موشکی است.
شنلونگ نیز شرایط مشابهی دارد و به همین دلیل احتمال استفاده نظامی مستقیم از آن پایین است. بااینحال، تفاوت مهمی هست: شنلونگ در مأموریتهای قبلی خود، اجسامی مانند ماهوارههای کوچک را در مدار رها کرده و مانورهای نزدیک و عملیات وصل شدن با آنها انجام داده است. این نوع فعالیتها که به «عملیات پهلوگیری و مجاورت مداری» (RPO) معروف است، یوزردهای مشروعی مثل سوختگیری، تعمیر و ارتقای ماهوارهها و کاهش زبالههای فضایی دارد، اما میتواند یوزردهای نظامی بالقوه از جمله بازرسی یا اختلال در ماهوارههای رقیب نیز داشته باشد.
کارشناسان میگویند توسعه تواناییهای یادشده اکنون یکی از راههای رسیدن به برتری فضایی است و چین، روسیه و آمریکا همگی روی آن کار میکنند. بااینحال، قضاوت دقیق درباره اهداف شنلونگ دشوار است زیرا اطلاعات رسمی بسیار محدود است و شفافیت بیشتر میتواند بسیاری از نگرانیها را کاهش دهد.
اکنون، شنلونگ بار دیگر در مدار زمین در حال گردش است. اینکه این «اژدهای الهی» دقیقاً چه آزمایشهایی انجام میدهد، هنوز روشن نیست. اما آنچه قطعی به نظر میرسد، این است که رقابت برای ساخت فضاپیماهای چندبارمصرف و فناوریهای پیشرفته مداری، وارد مرحلهای تازه و پیچیدهتر شده است.
