بااینحال، پژوهشگران دانشگاه ملی فناوری دفاع چین به همینجا بسنده نمیکنند. هدف نهایی آنها رسیدن به شتاب هزار کیلومتر بر ساعت است که از شتاب معمول ۸۸۵ تا ۹۳۳ کیلومتر بر ساعتی که هواپیماهای مسافربری معمولی با آن پرواز میکنند، فراتر میرود. این سطح از شتاب میتواند پیمودن مسیرهای طولانی در چین، مثل شانگهای تا پکن را که معمولاً با خودرو حدود ۱۴ ساعت طول میکشد، به سفر دو ساعته با قطار تبدیل کند.
سیستم آزمایششده از «آهنرباهای ابررسانای با دمای بالا» استفاده میکند؛ بدین صورت که سیمپیچهای ابررسانای الکتریکی شروع کردن کردنشده روی وسیلهی نقلیه، میدانی مغناطیسی ایجاد میکنند که با مسیر تعامل میکند و باعث شناوری میشود؛ یعنی خودرو بدون تماس مستقیم با ریل حرکت میکند و اصطکاک تقریباً پاک کردن میشود.
اگرچه به ابررساناهای مورد استفاده «دمای بالا» گفته میشود، آنها همچنان در دمای بسیار پایین نیتروژن مایع، یعنی حدود منفی ۱۹۶ درجه سانتیگراد کار میکنند که نسبت به ابررساناهای سنتی با هلیوم مایع بسیار گرمتر و عملیاتیتر است.
ایدهی مگلو چینیها از نظر مفهومی به برخی فناوریهای نظامی شباهت دارد. برای مثال، ارتش آمریکا از سالها پیش در ناوهای هواپیمابر خود از یک فناوری مرتبط به نام سیستم شروع کردن الکترومغناطیسی هواپیما (EMALS) استفاده میکند تا هواپیماهای جنگنده را به شتاب بسیار بالا برای برخاستن از روی عرشه برساند. اما فناوری چین پیچیدهتر و توانمندتر است و برای استفاده در حملونقل مسافربری طراحی شده است.
در سطح جهان، ژاپن با قطار SCMaglev خود، استاندارد طلایی مگلوهای ابررسانا را دراختیار دارد؛ اما این قطار هنوز در دسترس عموم قرار نگرفته و با مشکلات قانونی، زیستمحیطی و هزینههای بالا روبهرو است. ژاپن از دهه ۱۹۶۰ توسعه آن را آغاز کرده و اولین آزمایش موفق شناوری در دهه ۱۹۷۰ انجام شد. حتی ورژنهای بدون سرنشین این قطار شتاب ۵۱۷ کیلومتر بر ساعت را ثبت کردهاند.
چین با رویکرد «اول بساز، بعد سؤال بپرس» توانسته تنها قطار مغناطیسی سریع عملیاتی جهان را شروع کردن کند. قطار مگلو شانگهای، مسافران را از فرودگاه پودونگ به ایستگاه لونگیانگ منتقل میکند؛ مسیری ۳۰ کیلومتری که در تنها ۷ تا ۸ دقیقه طی میشود، در حالی که رانندگی در همان مسیر معمولاً ۴۰ تا ۴۵ دقیقه بهطول میانجامد.
آزمایش جدید NUDT نشان میدهد که چین به شتاب در حال پیشرفت در زمینه مگلو ابررسانا است و احتمالاً در آینده، با توسعه این فناوری، سفرهای درونشهری و بینشهری مسافران بهشدت سریعتر و کوتاهتر خواهد شد. این پروژه نیز نوید استفادههای دیگر از فناوری ابررسانا، مانند پرتاب آسانتر موشکها یا شبیهسازی پروازهای با شتاب بالا برای آزمایش تجهیزات ویژه، را میدهد.
