تسلا رودستر (Tesla Roadster) قرار است به معنای واقعی کلمه خودش را به جاده بچسباند. مهندس‌های تسلا برای رسیدن به چسبندگی بیشتر، به‌جای تکیه بر شکل بدنه، سراغ مکش فعال هوا از زیر خودرو رفته‌اند.
طبق توضیح تسلا، مجموعه‌ای از فن‌های شروع کردن کردن‌شده در کف خودرو هوای زیر آن را بیرون می‌کشند. نتیجه، ایجاد یک ناحیه‌ی کم‌فشار است که بدنه را به سطح جاده می‌فشارد. سیستم می‌تواند تا ۲ جی نیروی مکش تولید کند و به گفته‌ی تسلا، همین مقدار برای نگه داشتن خودرو در حالت وارونه کافی است.
همان نیرو لاستیک‌ها را هم محکم‌تر روی آسفالت فشار می‌دهد. چسبندگی بیشتر یعنی شتاب‌گیری، ترمزگیری و پیچیدن با اتکای بیشتری انجام می‌شود.
در آیرودینامیک متعارف، نیروی فشاری رو به پایین (داون‌فورس) با افزایش شتاب ساخته می‌شود. بدنه و بال‌ها تا وقتی هوا با شدت کافی از کنارشان نگذرد، کار چندانی نمی‌کنند. فن‌های رودستر از چنین محدودیتی عبور می‌کنند و حتی در شتاب‌های پایین هم گرفتن چسبندگی اضافه را ممکن می‌سازند.
اگر مکش ۲ جی واقعا به‌طور کامل در پیچ‌ها قابل استفاده باشد، خودرو از نظر تئوری می‌تواند با شتاب جانبی بیش از ۲ جی بپیچد. عددی که در دنیای خودروهای جاده‌ای تقریبا ناشناخته است.
مکش فعال تنها ابزار تسلا نیست. رودستر آیرودینامیک خود را هم‌زمان با تغییر شتاب تنظیم می‌کند. بال عقب با زاویه‌ی متغیر در کنار دو حالت عملکردی، یعنی داون‌فورس بالا و پسای کم (Low-Drag)، این تطبیق را ممکن می‌کند. در حالت اول خودرو برای پیچ‌ها و ترمز سنگین آماده می‌شود و در حالت دوم مقاومت هوا برای شتاب بالا در حد امکان پایین می‌ماند.
ایلان ماسک تجربه‌ی رانندگی با رودستر را این‌طور توصیف کرده است: «می‌شود طوری پیچید که انگار دارید فیزیک را می‌شکنید، چون ماشین آن‌قدر محکم به زمین می‌چسبد… این ماشین می‌تواند کروم را از روی قلاب یدک‌کش بمکد برنامه.»
سیستم مکش فقط بخشی از ماجرا است و وظیفه‌اش نگه داشتن خودرو روی زمین است. وقتی پیشرانه‌های اسپیس‌ایکس هم به معادله اضافه شوند، روشن می‌شود چرا عدد نهایی صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت هرگز نمی‌توانست تمام توانایی رودستر را نشان دهد.
