برای دههها، افزایش چشمگیر امید به زندگی در قرن بیستم این تصور را ایجاد کرده بود که نسلهای جدیدتر زندگی طولانیتر و سالمتری را تجربه خواهند کرد. اما مطالعه جدید در بریتانیا، این فرضیه خوشبینانه را با چالشی جدی روبهرو کرده است. یافتههای محققان نشان میدهد که نسلهای جوانتر در مقایسه با نسلهای قبلی خود در همان سنین، نشانههای واضحی از سلامت جسمی و روانی ضعیفتر را بروز میدهند؛ پدیدهای نگرانکننده که دانشمندان آن را «انحراف سلامت نسلی» نامیدهاند.
به ریپورت یورونیوز، این پژوهش گسترده که توسط محققان دانشگاه کالج لندن (UCL)، کینگز کالج لندن و دانشگاه آکسفورد انجام شده، وضعیت سلامت جسمی و روانی دهها هزار بریتانیایی متولد سالهای ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۲ را در مراحل مشابه زندگی مورد مقایسه و بررسی کردن قرار داده است.
تقاوت سلامتی جوانان با والدین
نتایج تحلیلها نشان داد که در چندین بیماری و اختلال به ویژه چاقی، دیابت و مشکلات سلامت روان، نسلهای جدیدتر در مقایسه با نسلهای پیشین خود در همان گروه سنی، وضعیت به مراتب بدتری دارند. این روند پسرفت، بیش از هر چیز در زمینه چاقی مفرط و اختلالات روانی به صورت مداوم و پایدار دیدن شده است. نیز با مقایسه نسل ایکس با نسل پیش از خود یعنی بیبی بومرها، افزایش ملموس و نگرانکننده نرخ ابتلا به دیابت به وضوح ردیابی شد.
یکی از فرضیههای اولیه برای توجیه چنین تفاوتهایی، پیشرفت علم پزشکی، افزایش غربالگریها و تشخیصهای دقیقتر در سالهای اخیر بود. بااینحال، محققان تأکید دارند که این فرضیه به تنهایی ناتوان است ابعاد این انحراف سلامت نسلی را توضیح دهد.
آنها به دو دلیل کلیدی اشاره میکنند: ۱. چاقی یک شاخص فیزیکی و عینی است و شناسایی آن به تشخیصهای پیچیده پزشکی وابسته نیست. ۲. نرخ ابتلای بالا به دیابت نیز با استفاده از معیارهای زیستشناختی کاملاً عینی و دقیق اندازهگیری شده است.
در حوزه سلامت روان نیز، مقایسهها براساس ریپورتهای خود افراد از علائم افسردگی و اضطراب و با استفاده از روشهای استاندارد علمی صورت گرفته است تا ارزیابی منصفانه و دقیق بین نسلهای مختلف امکانپذیر باشد.
محققان میگویند برای درک دقیقتر محرکهای این روند به دادههای بیشتری نیاز است، اما معتقدند که این فرسایش سلامت نسلی به احتمال زیاد تحت تأثیر مواجهه با عوامل خطر محیطی و اجتماعی شکل گرفته است؛ عواملی مانند رژیمهای غذایی ناسالم (غذاهای فوقفرآوریشده) و کاهش شدید فعالیتهای بدنی روزانه. نکته مهم اینجاست که اکثر این عوامل خطر قابل پیشگیری هستند.
محققان هشدار میدهند که این روند انحراف سلامت نسلی میتواند نوتیفیکیشندهای بسیار سنگینی برای سیاستگذاریهای عمومی و برنامهریزیهای کلان بهداشتی و درمانی داشته باشد. با افزایش تعداد افرادی که از سنین جوانی با بیماریهای مزمن و طولانیمدت دستبهگریبان هستند، دولتها و سیستمهای اقتصادی نیازمند سرمایهگذاریهای بسیار کلانتری برای حمایت از این بیماران خواهند بود.
این بحران زمانی ابعاد ترسناکتری به خود میگیرد که آن را در کنار پدیده پیرشدن جمعیت قرار دهیم. براساس تحقیقات انجامشده روی جمعیت سالخورده اروپا، انتظار میرود تا سال ۲۰۵۰ تقریباً یکسوم از کل جمعیت اتحادیه اروپا سن ۶۵ سال یا بیشتر داشته باشند. حال تصور کنید این جمعیت سالخورده، خود از نسلهایی باشند که از سنین جوانی با پسرفت سلامت و بیماریهای مزمن وارد دوره سالمندی شدهاند.
یافتههای این پژوهش در ژورنال Demography منتشر شده است.
