برخی برآوردها نشان میدهد که فقط حدود یک ملخ از هر ۵۰۰ ملخ ممکن است چنین رنگبندیی داشته باشد، هرچند فراوانی دقیق این جهش مشخص نیست. این ویژگی معمولاً به صورت ژن مغلوب منتقل میشود و برای ظهور آن، هر دو والد باید حامل ژن مربوطه باشند. وجود ملخهای صورتی پیشتر در کشورهای دیگری از جمله نیوزیلند و آلمان نیز ریپورت شده بود.
ولچ میگوید نخستین ملخ صورتی را سال گذشته در باغ خود دیدن کرده بود، اما امسال با دیدن چندین نوزاد صورتیرنگبندی شگفتزده شد. او گفت: «خیلی هیجانانگیز است که آنها باغ من را انتخاب کردهاند. حالا هر وقت از میان چمنها عبور میکنم، تعداد زیادی ملخ میبینم.»
به گفته ولچ، او چهار گربه در خانه نگهداری میکند و همین موضوع باعث شده پرندگان کمتر وارد باغ شوند. نیز او چمنها را بهندرت کوتاه میکند و این شرایط احتمالاً محیط مناسبی برای رشد و بقای ملخها فراهم کرده است.
آن هالپین از بنیاد حیاتوحش سامرست توضیح داد که خود جهش ژنتیکی چندان نادر نیست، اما دیدن ملخ صورتی در طبیعت غیرمعمول است، زیرا این حشرات به دلیل رنگبندی درخشان خود نمیتوانند مانند همنوعان سبز یا قهوهایشان بهخوبی استتار کنند و پس بیشتر در معرض شکار توسط پرندگان قرار میگیرند. او گفت: «ملخها گونههایی هستند که برای پنهانشدن تکامل یافتهاند، زیرا غذای مطلوبی برای شکارچیان به شمار میروند. وقتی کاملاً صورتی باشند، دیگر نمیتوانند به خوبی مخفی شوند.»
بنیاد حیاتوحش سامرست توصیه میکند افرادی که میخواهند باغ خود را به زیستگاهی مناسب برای حشرات و جانوران دیگر تبدیل کنند، بخشی از چمنها را بلند نگه دارند و بخشی دیگر را کوتاه کنند. تنوع در ارتفاع چمنها، همراه با وجود گیاهان، درختان و بوتههای مختلف، میتواند شرایط مطلوبتری برای حضور گونههای گوناگون فراهم کند.
